orp grom - BalticDive. Kursy nurkowania w Elblągu

Idź do spisu treści

Menu główne

orp grom

WIEDZA

ORP Grom – niszczyciel (według nazewnictwa okresu dwudziestolecia międzywojennego kontrtorpedowiec, z franc. contre-torpilleur) typu Grom, wybudowany na zamówienie Marynarki Wojennej RP przez stocznię John Samuel White & Co. Ltd z Cowes w latach 1935–1937. Polską banderę podniesiono na nim 11 maja 1937 roku. W okresie przedwojennym uczestniczył w trzech kurtuazyjnych wizytach w portach zagranicznych, reprezentując Marynarkę Wojenną RP. Realizując plan „Peking” przedostał się we wrześniu 1939 roku wraz z dwoma innymi polskimi niszczycielami do Wielkiej Brytanii. Podczas II wojny światowej pełnił służbę patrolową i ochraniał konwoje na wodach wokół Wysp Brytyjskich oraz na Morzu Północnym. W trakcie służby wojennej okręt przebył 15 000 Mm. Uczestniczył w 20 patrolach operacyjnych, eskortował pięć konwojów przybrzeżnych i sześć pełnomorskich. Siedmiokrotnie atakował nieprzyjacielskie okręty, dwukrotnie odpierał ataki lotnicze.
Wspierał działania wojsk lądowych w trakcie kampanii norweskiej. Zatopiony 4 maja 1940 roku przez samolot niemiecki w Rombakkenfjordzie pod Narwikiem.


Opis konstrukcji

„Grom” był dużym niszczycielem, zbliżonym do liderów flotylli. Niszczyciele typu Grom zostały zaprojektowane, aby spełniać zarówno działania osłonowe polskiego wybrzeża, jak i konwojów z zaopatrzeniem. W związku z tym zostały zaprojektowane jako silniejsze od każdego nieprzyjacielskiego niszczyciela, jaki mogły napotkać, a jednocześnie zdolne do nawiązania walki z większymi jednostkami wchodzącymi w skład flot Niemiec i ZSRR.

Okręt pod względem konstrukcyjnym wykazywał pewne podobieństwa do ówczesnych niszczycieli brytyjskich: miał długi kadłub z wychyloną do przodu dziobnicą, zaokrągloną rufą, pokładem głównym podniesionym o jeden poziom w części dziobowej, drugim stanowiskiem artylerii głównej umieszczonym w superpozycji na nadbudówce dziobowej, w celu ograniczenia zalewania przez fale. Przy długości kadłuba 114,0 m (między pionami: 111,2 m), szerokości 11,2 m i zanurzeniu średnim 3,3 m (3,15 m na dziobie i 3,45 na rufie
okręt wypierał 2011 ton (wyporność normalna wynosiła 2138 t, a wyporność bojowa 2440 tony). Pod pokładem w części dziobowej znajdowały się: magazyny, łazienki, centrala artyleryjska, niżej zaś pomieszczenia załogi, magazyny bosmańskie i prowiantowe, komory amunicyjne i zbiorniki paliwa. Śródokręcie zajmowały pomieszczenia kotłowni, maszynowni i przekładni. Na rufie pod pokładem głównym znajdowały się pomieszczenia załogi, zbiorniki paliwa i magazyny amunicyjne, pomieszczenie maszynki sterowej, a po jej bokach tunele zrzutni bomb głębinowych.

Napęd okrętu stanowiły dwie turbiny parowe typu Curtiss-Parsons o mocy łącznej 48 000 KM, do których parę produkowały trzy kotły typu Admiralicji (w systemie trzywalczakowym) o łącznej powierzchni grzewczej 1222 m² i ciśnieniu roboczym 385 psi]. Ponadto na okręcie znajdował się kocioł pomocniczy typu White Forster, zapewniający zasilanie urządzeń pomocniczych. Łączna moc wszystkich czterech kotłów wynosiła 54 000 KM[g]. Turbiny poruszały dwie śruby, i zapewniały ORP „Grom” prędkość maksymalną 39,6 węzłów.

W zbiorniki paliwa zatankować można było zapas 350 ton mazutu, co zapewniało zasięg pływania 2000 mil morskich przy prędkości ekonomicznej 15 węzłów. Załogę etatową stanowiło 192 ludzi w czasie pokoju[29], w warunkach bojowych obsada wzrastała do 10-12 oficerów i 200 podoficerów i marynarzy.

Okręt (podobnie jak siostrzana „Błyskawica”) prezentował się bardzo korzystnie. Uznawano go za jeden z najnowocześniejszych i najsilniejszych okrętów w swojej klasie na Bałtyku, uznanie budziła duża prędkość jednostki. Kołpak na kominie i pomost reflektorów na nadbudówce głównej powodowały, że z sylwetki okręt podobny był do lekkiego krążownika – tak też, na wyrost, jako Torpedokreuzer, czyli krążownik torpedowy, określała go prasa niemiecka. Mankamentem, który wyszedł na jaw w trakcie służby wojennej, okazało się niewystarczające uzbrojenie przeciwlotnicze, choć jak na czas budowy było ono silniejsze niż u innych okrętów tej klasy. Inną wadą okazała się niewystarczająca (jak na warunki atlantyckie) stateczność i relatywnie niewielki (w porównaniu do niszczycieli brytyjskich) zasięg pływania. W porównaniu do mniejszych niszczycieli brytyjskich typu J Grom miał mniejszy zasięg i gorsze przyspieszenie, a przed modernizacją także gorszą dzielność morską, choć zarazem pokład dziobowy był mniej zalewany przez wodę.


Uzbrojenie
7 armat 120 mm Bofors wz. 34/36 na podstawach morskich (3 x II i 1 x I), osłoniętych od przodu i z boku maskami przeciwodłamkowymi o grubości 7 mm. Na stanowisku A ustawiona była pojedyncza armata, na pozostałych – podwójne. Kąt podniesienia luf wynosił od -10° do +30°. Długość luf armat wynosiła 50 kalibrów (L/50), donośność maksymalna: 19 400 m, szybkostrzelność 6-9 strzałów na minutę z jednej lufy. Armata strzelała pociskami pancernymi, burzącymi, odłamkowymi lub odłamkowo-burzącymi o masie od 22,7 do 24 kg. Ładowanie odbywało się ręcznie (przy stałym, wynoszącym +15º kącie podniesienia lufy), odpalanie zaś ręcznie lub elektrycznie. Masa pojedynczego stanowiska wraz z armatą i osłoną wynosiła 10,3 tony.
4 armaty przeciwlotnicze 40 mm Bofors wz. 36 L/60 (2 x II), ustawione na specjalnych nadbudówkach na śródokręciu, na podstawach morskich. Długość luf armat wynosiła 2400 mm, kąt podniesienia od -10° do +90°, donośność pionowa: do ok. 4700 m (pozioma – ok. 8500 m), szybkostrzelność: 100-200 strzałów na minutę. Masa armat ze stanowiskiem wynosiła 3,5 t. Amunicja zespolona, w łódkach po 4 sztuki, masa pocisku to 0,9 kg. Lufy były chłodzone wodą. Przyrządy celownicze wyposażone były w pochyłomierz i urządzenia stabilizujące, umożliwiające prowadzenie ognia także przy trudnych warunkach pogodowych. Sektor ostrzału w poziomie obejmował 300°, ograniczały go komin i nadbudówka dziobowa.
8 wkm 13,2 mm Hotchkiss wz. 30 (4 x II), ustawionych na podstawach morskich typu R4SM na skrzydłach mostka przy głównym stanowisku dowodzenia (GSD) i po bokach na nadbudówce rufowej. Lufa karabinu miała długość 1000 mm, jej kąt podniesienia wynosił od -5° do +85°, szybkostrzelność dochodziła do 450 strzałów na minutę. Amunicja podawana była z 30 nabojowych magazynków. Masa broni z podstawą wynosiła 350 kg. Broń wyposażona była w celownik systemu Le Prieur DAC940[39].
dwie 3-rurowe wyrzutnie torpedowe 550 mm (2 x III)[i], z wkładkami redukującymi kaliber (do 533 mm lub 450 mm), wyprodukowane przez The Whitehead Torpedo Co. Ltd. Wyrzutnia miała masę 9,11 t, długość 6255 mm, kąt strzału mieścił się w zakresie 60-120° i 240-300°. Wyrzutnię można było naprowadzać na cel ręcznie (prędkość obrotu 0,4-7,6°/s) lub elektrycznie (silnik o mocy 3,25 kW, zapewniający prędkość obrotu 9°/s). Strzał odbywał się przez odpalenie ładunku prochu czarnego lub z wykorzystaniem sprężonego powietrza (zmagazynowanego w trzech butlach o pojemności 100 l każda i ciśnieniu roboczym 60 kg/cm², ładowanych przez dwie sprężarki o wydajności 375 l/h). Z wyrzutni można było strzelać francuskimi torpedami 550 mm[j] lub w angielskimi torpedami 533 mm typu Mk. IX.
2 miotacze i 2 zrzutnie bomb głębinowych. Miotacze typu Thornycrofta ustawione były na wysokości rufowej nadbudówki, zrzutnie znajdowały się w tunelach pod pokładem na rufie. Zapas stanowiło 20 bomb głębinowych.
2 pary torów minowych na pokładzie rufowym. Okręt mógł przenosić do 44[-60 min:  lub wz. SM5.


                                                                                                                                                                                                                   Żródło. Wikipedia

 
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego